Elke keer opnieuw onder een vergrootglas.. zo goed mogelijk alles uit leggen zodat niets vergeten wordt. Dit is immers weer een nieuwe arts die er blanco instaat. Deze gaat een beoordeling geven, je op een bepaalde manier bekijken door hoe je je gedraagt, iets teveel of juist iets te weinig benoemt of hoe je erbij zit.Wat hebben ze een macht en kunnen ze druk op je uit oefenen door een bepaalde kant op te gaan.
Wat voel je je klein... je kan nog niet bewijzen dat je dit jezelf niet aandoet. Het overkomt je... de pijnen en de grip die je verliest op vanzelfsprekende functies van je lijf.
'Ik spreek echt de waarheid' wil je met je ogen zeggen, 'geloof me, help me en sta me bij!'
Als partner voel ik dit al, laat staan mijn man zelf die dit leven leeft en alles ondergaat.
Een leven als een strijd, zoektocht naar diagnose, erkenning en begrip. 'We snappen je', zal al genoeg zijn, 'we weten wat je doormaakt en gaan je zo goed als mogelijk helpen.'
Mijn rol hierin is duidelijk. Meegaan, ondersteunen, zijn stem zijn en helpen waar nodig. Maar mijn andere rollen roepen me ook... moeder, dochter, zus, vriendin, collega... ze roepen me en ik kom soms. Ik ben er dan, vrolijk en onbevangen. Het stukje verdriet wat ik laat zien, maakt dat ze zich zorgen maken, maar ik hoor ze denken; 'Ze redt zich wel. Het is een sterke vrouw!'
Thuis zit ik op de bank en kom niet meer aan het huis toe. 'De koek is op.' Ik ben teleurgesteld in het ziekenhuis, uitgeput van alle verhalen die ik vertel en pogingen die ik doe ze over te halen toch weer een onderzoek te doen.
Maar weet, we starten morgen weer van vooraf aan...
